Vandaag moest er weer gewandeld worden en wel de hike naar Avalanche
Lake. Dit is een populaire wandeling en
hierdoor zijn de parkeerplaatsen al snel vol. De afgelopen dagen was dit iedere
keer het geval en vandaag wilden we dan ook vroeg op weg om deze wandeling te
lopen.
Nu wil ik eerst even iets uitleggen over het rijden hier. We
hebben in Calgary in Canada onze huurauto opgehaald, in Canada is alles, net
als met ons aangegeven in kilometers, in de USA gebruikt men echter miles. Nu zijn
wij van die mutsen die maar niet kunnen onthouden hoeveel miles hoeveel kilometer
is. Wie niet sterk is moet slim zijn dus we hebben een overzichtje gemaakt dat
in de auto ligt. Zo weten we, door op het briefje te kijken, hoe hard we mogen
rijden.
De route van Mia naar Avalanche Lake Trail
We zijn om 7.30 uur vertrokken en om 8.30 uur begonnen we
aan onze wandeling.
Het was een vochtige ochtend, zeker in het bos. Bovendien was het een beetje heiig, dat is aan de foto's te zien.
Het eerste deel van deze wandeling heet de Trail of de Cedars, deze wandeling is waar mogelijk nog populairder dan de wandeling naar Avalanche Lake ongetwijfeld omdat deze kort is en over boardwalks (houten planken) loopt, hierdoor is hij rolstoel en kinderwagen toegankelijk. Dat eerste deel is mooi maar écht opgewonden raakten we er niet van, deze oude bossen met hoge, oude bomen zijn wel mooi maar hebben we op meerdere plekken in de USA gezien.
Op ongeveer de helft van deze wandeling start de wandeling naar Avalanche Lake. Een mooie wandeling grotendeels door het bos, met uitzicht over diverse watervallen en vergezichten naar het uiteindelijke meer. De hoogteverschillen waren er wel maar vielen ons wel mee, misschien dat we al wat getraind zijn; we zagen veel mensen puffend naar boven lopen toen wij al aan de terugweg begonnen.
Het was een vochtige ochtend, zeker in het bos. Bovendien was het een beetje heiig, dat is aan de foto's te zien.
Het eerste deel van deze wandeling heet de Trail of de Cedars, deze wandeling is waar mogelijk nog populairder dan de wandeling naar Avalanche Lake ongetwijfeld omdat deze kort is en over boardwalks (houten planken) loopt, hierdoor is hij rolstoel en kinderwagen toegankelijk. Dat eerste deel is mooi maar écht opgewonden raakten we er niet van, deze oude bossen met hoge, oude bomen zijn wel mooi maar hebben we op meerdere plekken in de USA gezien.
Op ongeveer de helft van deze wandeling start de wandeling naar Avalanche Lake. Een mooie wandeling grotendeels door het bos, met uitzicht over diverse watervallen en vergezichten naar het uiteindelijke meer. De hoogteverschillen waren er wel maar vielen ons wel mee, misschien dat we al wat getraind zijn; we zagen veel mensen puffend naar boven lopen toen wij al aan de terugweg begonnen.
Het meer was prachtig en we waren nét op tijd vóórdat de zon
achter de rots verscheen. Niet dat dat een probleem was maar het maakt
fotograferen natuurlijk wel wat lastiger.
We hebben van het uitzicht genoten, een banaan gegeten en
wat gedronken en uiteraard foto’s gemaakt. We spraken met een vrijwilliger die vroeger
Parkranger was geweest en die vertelde dat je de wandeling met ca. 0,75 mijl
kon verlengen tot aan het einde van het meer, dat hebben wij gedaan.
Toen we terugkwamen bij de parkeerplek stonden er al auto’s
te wachten en men was dan ook blij dat ons plekje weer vrij kwam.
Omdat we richting Two Medicine wilden moesten we terugrijden naar West Glacier om vandaar verder te rijden.
Bij de lokale supermarkt hebben we koffie gehaald en Erik
heeft zelfs een soort Unox rookworst gegeten, hij vond hem erg lekker.
Het gebied Two Medicine aan de oostkant van het park kun je
op 2 manieren bereiken, via de Going to
the sun road en St. Mary óf via Highway 2: voor die laatste optie kozen
wij, dat ging in ieder geval sneller. Een prachtige route over de snelweg dus
op grote stukken mochten we 112 km rijden (=70 miles 😊
).
Op de picknick plekken van Two Medicine hebben we eerst
lekker geluncht, mét uitzicht op het Two Medicine meer. Daarna zijn we via het
strand naar het boot dok gelopen. Uiteindelijk besloten we toch nog een
wandeling te doen, hetzij een kortere. We zijn naar de auto teruggelopen en
hebben water en de wandelstokken gehaald. Ik zou hier dus écht niet kunnen/durven
lopen zonder stokken, het gaat constant omhoog en omlaag…….Erik heeft de
bearspray trouwens zo ongeveer de hele dag aan zijn broekriem dus die hoefden
we niet op te halen.
De wandeling werd ingezet en ging weer via het bos. We
hebben veel met elkaar verteld, hard geklapt en hard “hey bear” geroepen. Gisteren had ik een artikel gelezen
“The night of the Grizzlies” https://www.montanapbs.org/programs/glacierparksnightofthegrizzlies/.
In augustus 1967 zijn in één nacht 2 vrouwen door grizzly beren gedood. Dat zorgde
er toch wel voor dat we nog voorzichtiger waren dan eerst.
Bij het meer hebben we nog een paar foto’s gemaakt en toen
zijn we weer teruggelopen naar de auto. Om 17.15 uur waren we terug bij ons
tijdelijke huis, het was weer een lange maar heerlijke dag.
Gisteren waren we
nog gaan eten bij de Backslope, vandaag bleven we lekker thuis. We hebben in de
zon een glaasje gedronken, daarna ben ik binnen al wat gaan opruimen en Erik is
bij de overburen vette hap gaan halen. Dat hebben we lekker op ons terras
opgegeten met de ondergaande zon op de achtergrond.
Nu zit ik het verslag te typen en Erik heeft in Mia’s
gastenboek geschreven.
Morgen moeten we deze heerlijke plek en dit prachtige park verlaten. Het was geweldig! We hebben zoveel mooie dingen gezien, zoveel mooie wandelingen gedaan en op 2 heerlijke plekken gelogeerd, in één woord fantastisch.
In totaal hebben we de afgelopen 6 ½ dagen 95 km gewandeld
waarbij we 507 verdiepingen hebben geklommen, het was het zeker waard.
Morgenvroeg gaan we hier in het dorp ontbijten en daarna
rijden we naar het zuiden naar Missoula.
Tot morgen maar weer!
Lieve groetjes,
Erik en Reny
Erik en Reny

2 opmerkingen:
Als je nu in plaats van "hey bear": "hallo lieverd" roept, helpt het dan niet? ;-)
Fantastische dagen hier !!!
Een reactie posten